Benden başka kimsenin ne yaptığımla ilgili ne düşündüğünü artık umursamadığımı dile getirdiğimde, dünyanın tüm ağırlığı omuzlarımdan kalktı. Her şey mümkün oldu. Kendimi özgür hissettim.

Başkalarının onayını beklemek, görünmez bir yük taşımaya benzer; yük ancak yere bırakılınca ne kadar ağır olduğu anlaşılır. Costner'ın anlattığı an da bu: "Benden başka kimse" diyerek hüküm verme yetkisini kendine geri alıyor ve bunu yüksek sesle söylemenin bile rahatlattığını fark ediyor. Fikir, Stoacıların "elimizde olan ile olmayan" ayrımına ve varoluşçuların özgünlük anlayışına yakındır. Başkalarının zihnindeki yargı bizim denetimimizde değildir, hayatımızın yönünü ona teslim edersek de aslında başkasının hayatını yaşarız. Herkesin fikir beyan ettiği bir sektörde, oyuncu ve yönetmen olarak çalışan birinin bunu söylemesi de sözü daha anlaşılır kılıyor. Burada kastedilen kayıtsızlık değil, kararın son sözünü kendine bırakmaktır.

Bugün bunu şöyle kullanabiliriz: Yıllardır "güvenli iş" beklentisi yüzünden seramik atölyesi açma hayalini erteleyen biri düşünün. Her fikrini akrabalarının yüz ifadesinden geçirerek yaşıyor. Bir gün kendine "Bunu ben istiyorum, sonucunu da ben taşırım" dediğinde, eleştiriler yine duyulur ama karar vermez. Hâlâ risk vardır, ama artık seçenekler arasında "ne derler?" korkusu yer almaz. Costner'ın "her şey mümkün oldu" demesi, bu daralmış alanın yeniden genişlemesidir.