Sevdiğin biri uğruna nefret ettiğin bir şeyi yapmakta büyüklük vardır.

Sevgi çoğu zaman hoşumuza giden şeylerle sınanmaz; asıl sınav, canımızın hiç istemediği bir işi bir başkası için yapabilmemizde ortaya çıkar. Boteach'ın cümlesi büyüklüğü başarıda ya da gösterişte değil, kendi rahatımızdan vazgeçmekte arıyor. Sevdiğimiz bir şey için emek vermek kolaydır, çünkü zaten isteriz. Nefret ettiğimiz bir şeyi yapmak ise ortada kişisel bir keyif bırakmaz; geriye yalnızca sevginin kendisi kalır. Bu bakış, Boteach'ın hahamlığından ve yazılarında sık işlediği aile, bağlılık ve karşılıklı sorumluluk temasından ayrı düşünülemez. Yahudi düşüncesinde sevgi, duygudan çok eylemle ölçülen bir şeydir.

Bugün bunun örneği çok sıradan olabilir. Kalabalıktan hoşlanmayan biri, annesinin yetmişinci yaş günü için akraba dolu bir sofrada saatlerce oturabilir. Hastanelerden ürken biri, yakın arkadaşı ameliyat olurken koridorda onunla bekleyebilir. Burada önemli olan huzursuzluğu yok saymak değil, onu taşıyıp yine de orada olmaktır. Böyle anlarda kendimize "Bunu neden yapıyorum?" diye sorduğumuzda cevap