Bir insanı bastırdığınız sürece, onu orada tutmak için sizin de bir parçanızın orada olması gerekir; bu da, aksi takdirde yükselebileceğiniz kadar yükselemeyeceğiniz anlamına gelir.

Bir insanı aşağıda tutmak, onu bastıran kişiden de sürekli emek ve dikkat ister. Anderson'ın imgesi basit: Birini yere bastırıyorsanız elinizi, omzunuzu, dikkatinizi orada bırakmak zorundasınız. Bastıran da böylece olduğu yere çivilenir. Ayrımcılığın mağdurunu olduğu kadar failini de küçülttüğünü söyler bu düşünce. Anderson, siyah bir sanatçı olarak sahne kapılarının yüzüne kapandığı bir Amerika'da yaşadı. 1939'da Lincoln Anıtı'nın önünde verdiği ünlü konser de bu yüzden çok şey anlatır. Bu bakışta nefret ve küçümseme, taşıyanı hafifletmeyen bir yük gibidir.

Bugüne taşımak için ofisten bir örnek düşünün. Yeni gelen bir meslektaşın fikirlerini hep küçümseyen, toplantılarda onu gölgede bırakmaya çalışan biri, farkında olmadan günün büyük kısmını onu izleyerek geçirir. Oysa aynı enerjiyle kendi işini ilerletebilirdi. Ertesi sefer o küçümseme dürtüsünü fark edip yerine bir soru sormayı ya da iyi bir fikri açıkça desteklemeyi deneyebilir. Karşısındaki kalkarken kendisi de elini boşa çıkarmış, biraz daha yükselmeye hazır hale gelmiş olur.