İnsanlar başarısızlıkları yüzünden ne kadar yargılanacaklarını fazlasıyla…
İnsanlar başarısızlıkları yüzünden ne kadar yargılanacaklarını fazlasıyla abartırlar. Gerçek şu ki, çoğu zaman çoğu insan ne yaptığınızı ya da yapmadığınızı umursamaz. Çoğu insan başarısızlıklarınızı, yaşandıkları anın saniyeler içinde unutur. Ama başarılarınızı uzun süre hatırlarlar.
Utanç verici bir anı zihnimizde kocaman bir ekrana yansıtırız, oysa salondaki herkes kendi ekranına bakmaktadır. Sözün özü bu: başarısızlığımızın başkalarının gözünde bıraktığı iz, hayal ettiğimizden çok daha silik. İnsanlar kendi kaygılarıyla, kendi işleriyle meşguldür. Bizim tökezleyişimiz onlar için birkaç saniyelik bir olaydır. Psikolojide buna "ilgi odağı yanılgısı" deniyor: Kendimizi sahnenin ortasında sanırız. Mark Manson'ın genel bakışı da buna yakındır. Neye değer verdiğimizi bilinçli seçmeyi ve başkalarının onayından biraz bağımsızlaşmayı anlatır. Yine de bu cümlelerin birebir ona ait olduğundan emin değilim. Söz internette bu haliyle dolaşıyor ve kaynağını doğrulamak zor.
Gündelik bir örnek verelim. Toplantıda yanlış bir rakam söyledin, yüzün kızardı ve akşam eve dönerken hâlâ onu düşünüyorsun. Oysa meslektaşlarının çoğu o an kendi sunumunu ya da öğle yemeğini düşünüyordu. Bunu hatırlamak, bir sonraki toplantıda fikrini söylemeyi kolaylaştırabilir. Bir işi denemekten vazgeçmeden önce de şunu sorabilirsin: Başarısız olursam gerçekte kim, ne kadar hatırlayacak? Denemenin bedeli çoğu zaman sandığımızdan küçüktür. İş yolunda gittiğinde bıraktığı iz ise daha uzun yaşar.