Eğer ilk başta fikir absürt değilse, umut yoktur.

Yeni bir fikre verilen ilk tepki çoğu zaman "bu saçma" olur. Söz, bu tepkiyi bir engel olarak değil, bir ipucu olarak okumayı önerir. Alıştığımız düşünce kalıplarına tam oturan bir fikir, zaten bildiğimizin küçük bir uzantısıdır. Gerçekten yeni olan ise eldeki çerçeveyle çatışır, bu yüzden önce tuhaf görünür. Görelilik kuramı buna sık verilen bir örnektir: zamanın herkes için aynı hızda akmadığı düşüncesi, sağduyuya ters düşüyordu. Yine de sözün Einstein'a ait olduğu kesin değil. Ona sık atfediliyor ama kaynağı tartışmalı. Ayrıca her saçma fikir değerli değildir. Söz, absürtlüğü yeterli saymıyor, olsa olsa gerekli bir ilk işaret sayıyor.

Bunu kendi hayatınızda şöyle kullanabilirsiniz. İşyerinde ya da evde aklınıza gelen bir fikri "gülerler" diye içinizde bırakıyorsanız, bir an durup sorun: Bu gerçekten saçma mı, yoksa yalnızca alışık olmadığım bir şey mi? Sonra onu küçük bir denemeyle sınayın. Mesela ekibinize toplantıları ayakta ya da yürüyerek yapmayı önerin ve yalnızca iki hafta deneyin. İşe yaramazsa kaybınız küçük olur. Yararsa, ilk başta absürt görünen şey yeni bir alışkanlığa dönüşür.