Bir adamın karakterini test etmek istiyorsan, ona güç ver.

Zorluk insanı sıkıştırır, güç ise serbest bırakır; insan serbest kaldığında nasıl biri olduğu ortaya çıkar. Sıradan günlerde herkes nazik ve adil görünebilir, çünkü karşısındakinin bir itirazı, bir karşılığı vardır. Güç bu frenleri kaldırır: artık kimse hesap sormaz, kimse karşı koymaz. İşte o zaman ilkelerin gerçekten kişinin kendisine mi, yoksa çevreden ödünç mü olduğu anlaşılır. Söz çoğu zaman Lincoln'e atfedilir, ama ona ait olup olmadığı tartışmalıdır; bazı kaynaklar benzer bir cümleyi Robert Ingersoll'a bağlar. Fikrin kendisi ise eskidir: iktidar insanı bozar mı, yoksa zaten olduğu kişiyi mi açığa çıkarır, siyaset düşüncesinin hep sorduğu bir sorudur.

Bugün bu yalnızca başkanlar için değil, küçücük yetkiler için de geçerli. Yeni terfi almış bir ekip lideri, ilk haftalarında eski iş arkadaşlarına nasıl davrandığına bakabilir. Ya da restoranda garsona, telefondaki müşteri temsilcisine nasıl konuştuğumuza. Karşımızdakinin bize cevap veremeyeceği anlar, karakterimizin küçük sınavlarıdır. Elinde biraz güç olan biri kendine şunu sorabilir: Kimse izlemeseydi, kimseye hesap vermeseydim, yine de aynı şekilde davranır mıydım?